เป้าหมายเล็กๆ

IMG_20160718_192542101_HDR

ปี 2559 ที่ผ่านมาเราตั้งเป้าหมายเล็กๆ ตอนต้นปีไว้ข้อหนึ่ง คือ จะพยายามเปิดรับทุกสิ่งที่เข้ามาในชีวิต เหมือนว่าวที่ลอยตามกระแสลมหรือขอนไม้ที่ลอยตามกระแสน้ำ ลองทำโน่นทำนี่ ลองเดินทางไปหลายๆ ที่ตามโอกาสที่เข้ามา

เลยกลายเป็นว่า ปีนี้เราได้เดินทางเยอะมาก ทั้งการปีนเขาเดินป่าที่สูงสุด 3 อันดับแรกในไทย คือ ดอยอินทนนท์ ดอยผ้าห่มปก และดอยหลวงเชียงดาว แถมด้วยที่เขาเย็น อุทยานแห่งชาติคลองวังเจ้า ได้ลองเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศคนเดียวที่ญี่ปุ่น ได้เดินทางแบ็คแพ็คกับเพื่อนๆ พี่ๆ ที่ประเทศพม่า อิหร่าน (อ้อ มีนั่งรถตู้ไปปีนัง ทีมาเลเซียชิวๆ 1 คืนด้วย) มีทริปเดินทางในประเทศอีกเยอะแยะเต็มไปหมด

ขณะเดียวกัน ในการทำงาน ก็ได้ลองไปช่วยงานในเรื่องอื่นๆ นอกเหนือจากขอบเขตงานที่รับผิดชอบ ทำให้ได้เรียนรู้เรื่องต่างๆ อีกเยอะเลย เช่น การได้ไปช่วยงานอบรมวิทยุสมัครเล่น วิทยุสังเคราะห์ความถี่ ได้ลองประกวดนวัตกรรมงานอบรมผู้ประกาศ หรือในงานที่ตนเองดูอยู่ ก็ได้ลองเขียนบทความส่งวารสารในที่ทำงาน

การลองตั้งเป้าหมายเล็กๆ ในต้นปี มันขยายไปสู่กิจกรรมต่างๆ มากมาย เป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำ ยิ่งกว่านั้นคือการได้รู้จักเพื่อนใหม่ มีมิตรภาพใหม่ๆ ด้วย 🙂

ปีหน้าเราคิดว่าจะยังคงใช้เป้าหมายเล็กๆ เรื่องการเปิดรับสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาเช่นเดิม

ยังไงก็ตาม ปีหน้า (จริงๆ ก็พยายามจะทำตั้งแต่ตอนนี้เลย) เราจะเพิ่มอีกหนึ่งเป้าหมายเล็กๆ เข้าไปด้วย ก็คือ “การรู้จักตนเอง” เราคิดว่าสุดท้ายแล้วด้วยสัจธรรมทางธรรมชาติ ร่างกายพลังงานเราคงจะเสื่อมลงไปทุกวัน การเรียนรู้โลกภายนอกจากกิจกรรมต่างๆ เหล่านี้มันคงจะมีสัดส่วนน้อยลงไปเรื่อยๆ ดังนั้น ความท้าทายอีกด้านก็คือการเรียนรู้จากโลกภายในนั่นเอง

ร่างกาย อารมณ์ ความคิด ล้วนเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปทุกวินาที ตัวเราในวันนี้ก็เป็นอีกคนจากเมื่อวานแล้ว การเฝ้าสังเกต เรียนรู้ และทำความเข้าใจกับตนเอง จึงเป็นสิ่งที่เราน่าจะทำได้ไม่มีเบื่อตลอดชีวิต แม้กิจกรรมภายนอกที่เกิดขึ้นอาจจะธรรมดาจืดชืดก็ตาม

หวังว่าเป้าหมายเล็กๆ เหล่านี้ของเราในปีหน้า จะมีความก้าวหน้ากว่าปีนี้นะ ^^

ป.ล. รูปข้างบนถ่ายตอนเราไปเที่ยวที่อิหร่าน ช่วงเดือน ก.ค.ปีนี้ ที่ Tower of Silence ใกล้เมือง Yazd เป็นสถานที่นำศพมาทิ้งให้อีแร้งกินตามความเชื่อในศาสนาโซโรแอสเตอร์โบราณ (ตอนนี้ไม่มีการทิ้งแล้วนะ) ตอนที่เราไปมีคุณลุงคนนี้ขึ้นไปด้วย แกค่อนข้างอายุมากเดินไม่ค่อยไหวพวกเราเลยช่วยพยุงลุงขึ้นไป พอพวกเราขึ้นไปคุณลุงก็สวดทำพิธีเพื่อรำลึกถึงครอบครัวแกที่เอาศพมาทิ้งบนนี้ ท่ามกลางสายลมบรรยากาศทะเลทรายยามเย็น บนยอดหอคอย มีเสียงภาษาฟาร์ซีของคุณลุงที่น้ำตาคลอล่องลอยอยู่ เป็นประสบการณ์ทางจิตวิญญาณที่เราประทับใจเรื่องหนึ่งในปีนี้เลย

ป.ล. 2 บทความที่กระตุกให้เราหันมาตั้งเป้าเรียนรู้ตนเอง คือบทความของ นพ.สันต์ ใจยอดศิลป์ อันนี้ http://visitdrsant.blogspot.com/2016/11/blog-post_16.html

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s