slow dance

slowdance-cover

เมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา ได้มีโอกาสดูซีรีส์ญี่ปุ่นที่ชื่อ Slow Dance (スローダンス) ซึ่งเคยฉายในช่องไอทีวีตั้งแต่ปี 2549 โดยมีชื่อภาษาไทยว่า “เพลงรัก จังหวะสโลว์” จำได้ว่าตอนนั้นเห็นแว็บๆ ในทีวี แต่ก็ไม่ได้สนใจดู คิดว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเต้นรำ (อารมณ์ประมาณหนังเรื่อง Shall We Dance?) จนเมื่อเดือนที่แล้ว รู้สึกอยากหาซีรีส์ญี่ปุ่นมาดูบ้าง เพราะห่างหายไม่ได้ดูซีรีส์ญี่ปุ่นมานาน พอไปค้นดูในอินเตอร์เน็ต มีคนแนะนำเรื่องนี้ว่าเป็นซีรีส์ญี่ปุ่นที่ดีมากเรื่องหนึ่ง แม้หน้าหนังจะไม่ดูดึงดูด แต่พอดูไปเรื่อยๆ กลับมีพลังให้ดูต่อจนจบโดยไม่รู้ตัว เราก็เลยหาเรื่องนี้มาดู

Slow Dance เป็นเรื่องราวชีวิตของคนวัยทำงาน วัยที่จะต้องก้าวข้ามผ่านจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญอีกครั้งของชีวิต วัยที่ต้องเจอจุดที่ต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่าจะทำงานที่ทำอยู่ปัจจุบันหรือจะเลือกเดินตามความฝันของตนเอง วัยที่ต้องตัดสินใจเรื่องความรักและชีวิตคู่ เรื่องนี้มีตัวละครหลัก 4 คนคือ ริอิจิ หนุ่มวัย 25 อดีตนักเรียนภาพยนตร์ที่ละทิ้งความฝันหันมาประกอบอาชีพครูสอนขับรถ เอย์สึเกะ พี่ชายของริอิจิ นักธุรกิจผู้ดูเหนือกว่าน้องชายทุกประการ อิซากิ สาววัย 31 นักเรียนหัดขับรถของริอิจิ ซึ่งเคยเป็นครูฝึกสอนในดวงใจของริอิจิ ปัจจุบันเป็นผู้จัดการร้านเสื้อผ้า และ มิโนะ หญิงสาวลูกน้องและเพื่อนร่วมงานร้านเสื้อของอิซากิ ผู้ไม่ประสีประสากับเรื่องความรัก

เราประทับใจกับซีรีส์เรื่องนี้มาก ส่วนหนึ่งคงมาจากเคมีการแสดงที่เข้ากันได้ดีมากของ ซาโตชิ ซึมาบุกิ ที่แสดงเป็นริอิจิ และ เอริ ฟุคาซึที่แสดงเป็นอิซากิ (รู้สึกสองคนนี้จะกลับมาเจอกันอีกครั้งในหนังญี่ปุ่นคุณภาพเรื่อง Villain แต่เรายังไม่ได้ดู) ซาโตชิในเรื่องยังคงมีออร่าความขี้ขลาด ไม่มั่นใจในตัวเอง เราจะเห็นซาโตชิแสดงเป็นตัวละครสไตล์นี้อยู่หลายเรื่อง แต่การแสดงในเรื่องนี้กลับทำให้เราเกลียดตัวละครตัวนี้ไม่ลง แถมยังเอาใจช่วยให้ก้าวข้ามผ่านความกลัวให้ได้อีก (ในขณะที่ซีรีส์เรื่อง Orange Day ซาโตชิแสดงเช่นกัน เรากลับไม่รู้สึกอยากเอาใจช่วยเลย) ส่วนเอริ ตัวละครที่เธอแสดงในเรื่องนี้มีเสน่ห์มากๆ เป็นบทบาทการแสดงของเอริที่เราชอบมากที่สุดเลย

เหตุผลอีกอย่างที่เราชอบเรื่องนี้คงเป็นเพราะวัยของเราก็ใกล้เคียงกับตัวละครในเรื่องด้วย ประสบการณ์ร่วมกันของการอยู่ในวัยทำงาน เผชิญหน้ากับการตั้งคำถามเรื่องความฝัน อนาคต ความรัก จึงทำให้รู้สึกอินกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ

ซีรีส์เรื่องนี้ ไม่ได้หวานเลี่ยน ไม่ได้โอเวอร์เหมือนการ์ตูน ไม่ได้ดราม่าน้ำเน่า รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องจริงที่สามารถเกิดขึ้นได้ อาจจะโลกสวยนิดนึงตรงที่ตัวละครในเรื่องไม่มีตัวไหนที่เรารู้สึกว่าเขาเป็นตัวร้ายตัวอิจฉาเลย ทุกคนล้วนเป็นคนที่จิตใจดี อย่างไรก็ตามตรงจุดที่ฟีลกู้ดแบบนี้ถูกจริตเราอยู่แล้ว เลยไม่มีปัญหาอะไร

เราชอบความรักของคู่พระเอกนางเอกคือ ริอิจิกับอิซากิในเรื่อง มันเป็นความรักที่ตรงตามชื่อของเรื่องนี้เลย ความรักที่ค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์จากคนที่รู้จักกัน  คนที่เป็นเพื่อนกัน ค่อยๆ เต้นรำเคียงคู่ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกันอย่างช้าๆ ในขณะเดียวกันก็ไม่ละทิ้งความฝันในหน้าที่การงาน มีฉากหนึ่งที่พระเอกพูดกับนางเอกว่า เขาชอบนางเอกเพราะเป็นคนที่สามารถพูดคุยได้ทุกเรื่อง เป็นตัวของตัวเองที่สุดเมื่อยามอยู่กับนางเอก เราชอบนิยามความรักแบบนี้นะ

สิ่งที่เราชอบมากอีกอย่างคือเพลงประกอบ ให้ความรู้สึกเหมือนเพลงประกอบซีรีส์ญี่ปุ่นสมัยยุค Love Generation เป็นจังหวะอาร์แอนด์บีฟังสบาย ลองฟังตัวอย่างซักเพลงได้ 宇野実彩子, Mayu, and ECO – Good Time ยิ่งเพลงประกอบช่วงท้ายเรื่องคือ  Fukuyama Masaharu – Tokyo เพลงจะดังขึ้นมาตอนฉากปิดเรื่องที่จังหวะ การตัดต่อและสถานการณ์เนื้อเรื่องที่งดงามมากๆ ทำให้เราหลงรักเพลงประกอบทั้งอัลบั้มเลยล่ะ

Slow Dance เรื่องนี้จึงถือเป็นซีรีส์ญี่ปุ่นอีกเรื่องที่เข้าทำเนียบซีรีส์ในดวงใจของเราไปเรียบร้อย🙂

slowdance-cap

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s