แพ้ชนะ

(โพสนี้อาจจะมั่วๆ ไปหน่อยเพราะเขียนไปตามกระแสสำนึก ต้องขออภัยหากอ่านไม่รู้เรื่อง :] )

อาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์ เป็นบุคคลอีกท่านหนึ่งซึ่งเป็นแบบอย่าง เป็นแรงบันดาลใจต่อความคิดเราอย่างมาก แนวคิดหลายอย่างของท่านถูกจริตเรายิ่งนัก เมื่อไม่นานมานี้ ท่านได้ให้สัมภาษณ์ลงในนิตยสาร ฅ คน ฉบับเดือนพฤศจิกายน 2553 เกี่ยวกับเรื่องของความอันตรายของการยึดมั่นในระบบตรรกะเหตุผลของคนในสมัยนี้  การพยายามเอาหลักเหตุผลไปจับกับทุกอย่างจนลืมไปว่ามันมีเรื่องของจิตใจ ความรู้สึก ซึ่งไม่สามารถอธิบายเหตุผลได้เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เป็นประเด็นที่น่าสนใจมาก ลองไปหาอ่านกันดูได้นะ

ในช่วงท้ายของบทความนี้ ท่านได้พูดถึงเรื่องของการแข่งขัน เป็นอีกประเด็นที่น่าสนใจดี จึงขอจดเอาไว้ในโพสนี้หน่อย

… เวลาเราพูดถึงการให้เด็กไปเรียนพิเศษ ลึกๆ ก็คือ เขาต้องชนะให้ได้ ถ้าไม่ไปเรียนพิเศษเดี๋ยวจะแพ้ แต่ความรู้สึกแบบนี้มันเท่ากับมีนัยยะแฝงว่า ถ้าแพ้แล้วเสียหายนะ เจ็บปวดนะ คนแพ้เป็นคนไม่น่ารักนะ เป็นคนที่ไม่ดีนะ เขาเลยแพ้ไม่ได้ ทีนี้ในความเป็นจริง มนุษย์เราไม่ว่าเก่งอย่างไร แต่โอกาสที่จะแพ้ย่อมมีมากกว่าโอกาสที่จะชนะ เพราะว่าคนชนะมันมีคนเดียว คนแพ้มีเป็นร้อยเป็นพัน …

โบราณเขาว่าไว้ “แพ้เป็นพระ ชนะเป็นมาร” แต่ดูเหมือนโลกเราตอนนี้มักพร่ำสอนว่ามันเป็นโลกแห่งการแข่งขันระหว่างกัน คงไม่ค่อยมีใครอยากจะเป็นพระล่ะมั้ง มารมันดูดีกว่านี่ ดูเหมือนเราจะต้องการเป็นแต่ผู้ชนะ พอชนะถึงจะมีความสุข ด้วยเงื่อนไขแบบนี้ แล้วถ้าแพ้ล่ะจะได้พบความสุขมั้ยน้อ

การแข่งขันกัน ตามกลไกตลาดย่อมนำไปสู่ความเจริญสูงสุด ข้อเท็จจริงนี้เราก็เห็นด้วย แต่ทำอย่างไรดีนะ ที่จะนำไปสู่ความสุขโดยรวมสูงสุด? ทุกคนจะชนะหมดเป็นไปได้มั้ย? หรือทุกคนควรแสวงหาความพ่ายแพ้? หรือไม่ต้องแข่งขันระหว่างกันล่ะ เอาแค่ชนะตัวเองก็พอ? ยิ่งชนะมาก เราจะยิ่งยึดมั่นถือมั่นมากขึ้นมั้ย? ถ้าแพ้บ่อยๆ จะไปถึงจุดหมายในชีวิตได้มั้ย?

เราเกิดมาได้ก็ถือว่าชนะในการแข่งขันแรกแล้ว (อสุจิตัวแรกที่เข้าไปในไข่) และคงไม่สามารถหลีกเลี่ยงการแข่งขันได้แน่นอน เมื่อการแข่งขันรอบต่อไปมาถึง คงต้องสู้กันสุดกำลัง ไม่สนใจในผลลัพธ์ที่อยู่ข้างหน้า แค่ใส่ใจสนามแข่งที่อยู่ด้านหน้า และให้เกียรติคู่แข่ง ผลแพ้ชนะก็ว่ากันไปตามเหตุปัจจัย ทั้งภายในและภายนอก ทั้งที่ควบคุมได้และควบคุมไม่ได้ พอผลออกมา ชนะก็ไม่ลำพอง แพ้ก็ยอมรับเหตุและมองมันเป็นแค่อดีตผลการแข่งขันที่ผ่านไป รอฝึกตนเองใหม่ในสนามต่อไปข้างหน้า

อ๊ะ! นี่เราคิดมากตามหลักเหตุผลไปรึเปล่าเนี่ย😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s